266th blog … abnoy na penoy ni noynoy, kinain na ng mga pinoy!

Mga Kakaibang Kinikilos ni Noynoy Aquino Noong Nasa Kolehiyo Pa Siya

Nobyembre 26, 2011

Ito ay bahagi ng isang transcirpt ng interview ng isang ka-eskwela ni Noynoy Aquino sa Ateneo …

“Ang sasabihin ko sa inyo ay katotohanan, at sa palagay ko ito ay aking obligasyon sa taongbayan na malaman nyo ang bagay-bagay na nalalaman ko noong panahon namin sa kolehiyo na magkasama kami sa isang paaralan.

kasi kapag hindi nyo malaman ang aking mga gustong sabihin at gustong i-share sa inyo, pwede nyong iboto siya at gawing pangulo.

at pag nagkaroon tayo ng ganung klaseng pangulo, e baka, ang hinaharap natin ay magkaroon tayo talaga ng isang pangulo na hindi sapat ang pagiging normal.

Gusto kong sabihin sa inyo ang lahat ng nalalaman ko kasi ayoko o hindi ko maatim na hndi ko ipaalam sa inyo dahil inutusan kami sa aming subject na experimental psychology to pick one student in the campus to be the subject without administering any psychological test.

Basta obserbahan nyo lang ang kanyang behavior, kung ano’ng masasabi mo sa kanya. Nagkataon po noon, yung isang batch ng isang grupo namin, ang dumaan ay si Jackie Lou Blanco.

She passed by, nagustuhan nila at once kasi ang ganda ng medyas e, polka dots, hanggang tuhod, tapos ang ikli ng skirt niya, at ang puti-puti talaga niya, flawless. Tinignan, yun ang ginawang subject.

Kami namang magkakaklase, mga luko-luko kami e, “Bakit sinu yun, parang maglakad e, parang yung sa Planet of the Apes.” You know that, when you walk this way…

Tall guy, big bag, lots of book, ganyan, tapos yung salamin nya, he keeps on pushing his eyeglasses, kasi bumabagsak yung eyeglasses nya e.

Ganyan syang maglakad o … [demostrates] At tsaka kung minsan, hindi siya tumitingin sa tao, sa baba siya nakatingin, naglalakad. Sabi namin: “Yung ang maganda! May manifestation na kaagad tayo.”

Another experience of mine na na-kwan ko sa kanya, when he – nag sit-in sya sa klase namin e kasi we had an invitation: any student – non-psychology student – can sit down with us, can sit-in with us for at least 7 days, and then pagkatapos noon, you’re out, and then another batch of students…

Walang biro, naka sit-in yun doon. And then, I remember, because my last name is, medyo siya kulelat, siya nama’y medyo sa una, siyempre …

I noticed when he came in, he was holding a book, and he was doing like this… [demonstrates] Pag nagbasa po siya, dikit sa libro. I don’t know if he’s really reading or he’s hiding.

And when the professor came, he did like this… [demonstrates] Nakasalamin po yan a. Tayo po kapag nakaganito, ang tendency po natin sir ay igalaw ang ulo natin when we move. Siya hindi.

Doon ako nagulat sa kanya. His head is not moving but his eyes are really turning left and right.

And then our professor said, “Mr. Aquino, put down your book so I can see your face. What’s the matter with you, are you afraid of me?”

“You will not hurt me, are you?” yun ata ang sabi niya. “Are you going to hurt me?”

Tapos, sabi ng professor namin, “Of course not, you’re my student. Come on and put it down.”

“Are you sure?” “Yes, I’m sure.” “Ok.” Saka niya binaba yung libro.

Doon pa lang napansin na namin–bakit kami hindi naman nagganunan ano–sabi namin, something is wrong. Ok lang. Hinayaan lang ho namin siya. Para lang ma-obserbahan namin siya.

Naunahan namin siyang dumating sa canteen e. So what he did was to, bring his books… Yung bag niyang malaki, puro libro yun, makakapal na hard bound, its not yung malalambot…, hard bound na mabibigat po. [demostrates]

Papataasin niya na lagpas sa ulo niya. Yung writing table, pupunuin nya yan tapos uurong siya sa may pinaka kanto, maliit na lang space nya kasi puro books na yon e. Doon siya nakatago.

If you are, shall we say, normal, we’ll not do that. Me, I will not do that, hiding behind my books. I will not do that.

And then, we were making research. Dumaan uli siya. Kasi nandun kami sa lobby ng Bellarmin, sa hallway po, sa ground floor.

(Sabi-sabi namin:) “Ano nga ba itong sinabi ni Father, hindi ata natin nakuha? Ano itong ating ire-research? Reference natin, ganito, ganito, ganito, ganyan…” Siguro naririnig niya kami, dumaan, (at nagsabi,) “Yung text 157, reference number ganito, author ganito, page ganyan.” “Ano’ng sabi ng baliw?” that was our (question).

While reading that write-up the other day, that was Monday, I saw the word “cooper”. Nag-isip ako, “Cooper?” At sabi ni … ang catechism nila nasa “cooper”.

E nag practicum po ako doon e. That is Cupertino, the school for special children. It’s along Mangyan Road of La Vista. Yeah, I know because my friend resides in Loyola, so dadaan rin ako doon.

And pumupunta ho ako roon from Ateneo going to Cupertino, doon ako nag practicul nang practically 3 months before I transferred to the Mental Hospital to complete my practicum.

Cupertino is a school for special children. Ang mga nandoon po e, shall we say– although we are not allowed to use the word na mga kwan a– kaya tawag namin mga special children kasi we don’t want to offend them.

Then sasabihing, “Mongoloid ka e.” Hindi ho namin sila ina address na mongoloid e. “Autistic ka e,” yung ganun e. Yun ho ang kwan namin, kapag sinasabing mga special children kasi ayaw naming derektang masabing, “Moon child ka e, mongoloid ka e, para-pareho kayo ng mukha e, pare-pareho kayong mga mongoloid.”

Hindi namin ginaganon, kaya ang tawag namin mga special (children). Ngayon, pag doon kayo nag-aaral, ang ibig sabihin special ho kayo. Wala kayong kaibahan sa kanila.

You can be branded autistic, mongoloid or down syndrome or moon child, or shall we say, mga manic-depressive na yan.

At tsaka ho yung mga batang hyperactive, hindi na normal yun e. Yung hindi nyo mapaupo, kahit na ano’ng sabihin nyo, takbo nang takbo…

May kwan din yon… Meron din sila. Kaya sabi ko nga: bakit naman naging “cooper”? Pero I think it’s true, kung na-brand siya na “cooper”.

Nagkaroon ho ng oral arguments noon araw na yon e. Umagang-umaga. I think it was 9:00 class namin. Nila. Kami waiting pa lang sa lobby sa ibaba. Nang nagkakaroon ng oral arguments sa klase — ang may lamesa lang po sa kwarto ay ang teacher. Lahat ho kami ay chair with arms lang po kami. Yung lang ho naman ang silya namin.

And since ang kanyang apelyido ay “A”, he was in front. Nasa front row. Nagkaroon po ata ng oras argument. Ang ginawa po nitong … siguro just to avoid and escape from the argument– May mannerism po siya sir. Alam nyo po yung lalaki na – how do you call that – yung paa or tuhod ay galaw nang galaw, may ganun nang ganun?

Yan po ang mannerism nya. Pag ho sya ganyan, siguradong he’s gonna blow his top. Sigurado ho yan. Mag cre create ho sya ng major scene.

So, noong nagkaroon na ng oral arguments, ang kwento nila doon, medyo naiipit na siya ng kanyang kaklase sa argumento. Umupo po siya sa silya niya na ganu po siya nang ganun.

Then all of a sudden, he pulled all his books, and nagpasok po siya sa lamesa ng kanyang teacher, doon po siya naupo.

And he started doing like this… [demonstrates] Yung kamay nya, yung talagang – I don’t know kung meron pa syang ganun… Basta pag gumalaw na po ang kanyang mga tuhod, parang–di ko alam kung namamanhid o na te tense–basta gumalaw na ang tuhod nya, at sumabay na ang kamay nya, may magandang eksenang kasunod yon.

When I started reading the write-up, I told my seatmate, my friend, “Hey, these are all true. I know these are true.”

And then I started narrating naman my impression, my actual exsperience with him in school. I’m taking my A.B. Psychology in Ateneo, first batch ako ng coed doon e. And he’s been a school mate.

So, ako naman e I don’t have anything against Noynoy, or whatever. Ang akin lang naman is to share what I know. Because when I saw the write-up of Tom Kat or whoever he is, it’s true. What he said then, I agree.

That’s why I touched my friend, “Hey, look, these are true. Totoo ito, totoo ito.” Then he started asking, “How do you know?” “Yeah, because he was my school mate. I also had some experience with him during my days in college.”

Ang una kong na notice sa kanya, how come he’s putting a lot of books– ang sabi nga namin e nagwo wall, nagwo wall siya nang sarili nya. Wall na yan, wall ito, eto open, pupunuin po niya ng librong mataas yan.
Doon siya sa sya sa loob na naka ganon… [demonstrates]

During our time, he was still wearing a very thick eyeglasses, because from what I understand, from what I’ve heard in school, he’s a bookworm. He loves reading books, all kinds of books. So he will do that, read there.

Ang hindi ko malaman, the canteen is open, and he doesn’t like noises.

“Psst! Quiet! I’m reading.” May sumagot panga na isang kaklase, “Why don’t you go to the library. To Rizal. That’s the place to read, not here in the canteen. This is our place to talk, to smoke.

Although non-smoking, we open windows to smoke. Alam nyo naman yang mga ibang taga Ateneo, pasaway rin ho yan e. We used to smoke. Pero nagagalit sya na, “Quiet! I’m reading.”

Yun ang mga comment nya before. Kaya sabi namin, “Sino yon?” Kasi hindi mo sya makita, covered ho sya ng libro. Naka ganon sya… [demonstrates] O sige, hinayaan na namin.

Dumaan si Father noon, sabi namin, “Good afternoon, Father.” “Good Afternoon.” (Tanong namin sa isa’t isa,) “si Fatheer ba yung dumaan? E sino yung nasa puno ng balete?” That’s my friend: Noynoy.

(laughs) Siya naman ang umiikot-ikot doon sa puno ng balete. Sabi ko kay Father, “Father, yun yung hinawahan mo a.” (Father answered,) “Well, I didn’t ask him to do that.” But he was there also, going around the balete tree, talking, sabi namin ganun.

Ang napansin lang ho namin sa kanya, I don’t have any– He’s a very quiet person, kaya lang, tama rin naman na may mga mood swings nga ho sya. Kasi minsan, nagagalit bigla e.

“Tahimik! Quiet! Psst!” Ang laki ho ng boses nya. Hindi ho petty voice. Malaki ang boses ni Noynoy pag nagagalit. “Quiet!” Gaganun. Tatahimik ang buong canteen, kahit gaano kami kaingay, pag siya ang nagsalita. Kasi nga talaga ngang …

Ang tingin namin sa kanya ay may sarili ho siyang mundo, to be blunt about it. Kasi, sapsychology, if you are branded–sample lang po na–na brand ho kayo na autistic, which is commonly, sinasabi na, “Yung sya” ng mga school mates namin doon na “Yun si Noynoy, autistic yan.”

When you go over the autistic, ang mga characteristics po nyan, ang autistic po ay may sariling mundo. May sarili po sa mundong ginagalawan nila, they don’t care about you, I don’t care about her, I have my own world.

This is my world, and you cannot penetrate my world. Hindi ka pwedeng pumasok sa mundo ko. Hindi rin ako papasok sa mundo mo. Which is very dangerous. Nakakatakot po iyon. Pano ho – sampulan na lang po natin ha? –

just speaking from my… kathang isip ko lang po ito… Paano kung ang pangulo ng Pilipnas ay may sariling mundo? Diyos ko, panginoon ko, e di ang daming mundo ng mga Pilipino? Di ka pwedeng pumasok sa mundo niya. Talagang nakakatakot na…

As far as I can remember, there was– Meron ho syang kasing– Si NOynoy po e temperamental. Temperamental in the sense na: let say nag-uusap tayo nang maayos ngayon, maya-maya, aawayin na kita, bahala ka na. I will create things na magagalit ka.

Minsan naman pro provoke siya ng away para ma-satisfy ang kanyang urge or pagnananasa na magkaroon ng away. E imagine nyo ang Pilipinas na maya’t maya e nakikipag-away tayo.

I don’t have any intention of living a lie, in a government na damage-control na ng mga yellow propogandists ang post sa itaas, kaya nga naging prisidinti na si noynoy …”

totoo man o hindi, naniniwala man kayo o hindi, na autistic o kakaiba si noynoy, pasensiya kayo dahil naboto na nga tsaka maraming autistic na pilipino na kung pinabayaan na lang sa ganyang kalagayan, hindi pinag-aral o hindi pinagyaman, eh talagang walang mangyayare …

eh sina noynoy, komo cojuangco, mayaman, may asyenda, at kapatid pa ni kris na reyna daw ng prime time tv, si noynoy atenista pa kahit pa nga mukang autistic ang mukha … ang importante, normal ang kanyang mga desisyon bilang pangulo ng bansa …

tanong ko: normal ba?

balik tayo kay kris, diba me anak siya ke philip? na sinasabi ng mga malalaswang dila na autistic daw!?! … kita mo ngayon, ang tangkad-tangkad at poging-pogi pa …

kaya abangan nyo mga pilipitnoy, iyan ang susunod na prisidinti ng bansang pilipitnas … baka atenista din yan o ibang school naman, pero siguradong suportado ng mga cojuangco/aquino …

it’s very funny in manila, and also in luisita … mga buwisita kayong lahat, heheheh!

One thought on “266th blog … abnoy na penoy ni noynoy, kinain na ng mga pinoy!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s